Τραγούδια 28ης Οκτωβρίου

 

Σοφία Βέμπο 

 

 "Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του"

 (εισαγωγή)

Βάζει ο ντούτσε τη στολή του

 και τη σκούφια την ψηλή του

 μ' όλα τα φτερά (μ' όλα τα φτερά).
Και μια νύχτα με φεγγάρι

την ελλάδα πάει να πάρει 

βρε το φουκαρά (βρε το φουκαρά)

 

Ωχ

 

Τον τσολιά μας τον λεβέντη

 βρίσκει στα βουνά

 και ταράζει τον αφέντη 

τον μακαρονά.

Αχ Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο 

με τουσ τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω.

 

Ξεκινάει την άλλη μέρα 

πάλι ακούει "αέρα" 

από τον τσολιά (από τον τσολιά).
Δρόμο παίρνει και δρομάκι 

και πηδάει το ποταμάκι 

ξέρει τη δουλειά (ξέρει τη δουλειά)

 

Ωχ

 

Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι από τον τσολιά 

κι όλο στρατηγούς αλλάζει για να βρει δουλειά.

Αχ Τσιάνο ,θα τρελαθώ Τσιάνο

 και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω.

 

 

 "Ο Ναπολιτάνος"

 

Μελαχρινέ Ναπολιτάνο 

ο πόλεμος είναι φριχτός 

εσύ μαχαίρωσες τον Πάνο 

μετά σε σκότωσε κι αυτός. 

 

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι

 όπως το θέλησε ο Θεός 

να 'ναι οι λαοί αδελφωμένοι

μαύροι, λευκοί ένας λαός.

 

Εσύ στη Νάπολη μπαρμπέρης 

 κι αυτός ψαράς στο Αιτωλικό.
Να μάθεις δε θα καταφέρεις 

πώς φτάσατε στο φονικό.

 

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι 

 όπως το θέλησε ο Θεός.
Να 'ναι οι λαοί αδελφωμένοι 

μαύροι, λευκοί ένας λαός.

,

"Γυναίκες Ηπειρώτισσες"

Γυναίκες Ηπειρώτισσες
μέσα στα χιόνια πάνε
κι οβίδες κουβαλάνε (κι οβίδες κουβαλάνε).
Θεέ μου, τι τις πότισες
και δεν αγκομαχάνε.

Γυναίκες Ηπειρώτισσες,
ξαφνιάσματα της φύσης,
εχθρέ, γιατί δε ρώτησες
ποιον πας να κατακτήσεις.

Γιαννιώτισσες, Σουλιώτισσες,
ξαφνιάσματα της φύσης,
εχθρέ, γιατί δε ρώτησες
ποιον πας να κατακτήσεις.

(εισαγωγή)

Γυναίκες απ’ τα σύνορα,
κόρες, γριές, κυράδες,
φωτιά μες στους βοριάδες (φωτιά μες στους βοριάδες)
εσείς θα είστε σίγουρα
της λευτεριάς μανάδες.

Γυναίκες Ηπειρώτισσες,
ξαφνιάσματα της φύσης,
εχθρέ, γιατί δε ρώτησες
ποιον πας να κατακτήσεις.

Γιαννιώτισσες, Σουλιώτισσες,
ξαφνιάσματα της φύσης,
εχθρέ, γιατί δε ρώτησες
ποιον πας να κατακτήσεις.

"Ο έφεδρος ανθυπολοχαγός"

 

Τι γύρευες στ' αλβα-, στ' αλβανικό βουνό,
μονάκριβε νησιώτη;
Και λαβωμένο κλαίει το δειλινό
την ακριβή σου νιότη (x2)

 

Πάει ο ήλιος, πάει κι η Αμοργός,
στα μάτια του νυχτώνει.
Κι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός
κοιμάται μες στο χιόνι. 

 

(εισαγωγή)

 

Τα χρόνια σου καπνός, καπνός τα παιδικά,
ανάσα η εφηβεία.
Στον τοίχο ματωμένα ιδανικά
μετάλλια και βραβεία (x2)

 

Πάει ο ήλιος, πάει κι η Αμοργός, 
στα μάτια του νυχτώνει.
Κι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός
κοιμάται μες στο χιόνι (x2 όλο)